Śruba: z uchem do podnoszenia

ISO 3266

ISO 3266 - Forged steel eyebolts grade 4

Automatically build standard products in SOLIDWORKS with TSFP.

Śruby oczkowe ze stali kutej klasy 4 do ogólnych zastosowań dźwigowych, kute z jednego kawałka, z uchem wymiarowanym pod szaklę; wymiary i dopuszczalne obciążenia robocze różnią się od śruby z uchem DIN 580. Śrubę wkręca się w otwór gwintowany, aż kołnierz przylegnie płasko do elementu, a obciążenie przejmuje ucho nad kołnierzem; szakla o tym samym dopuszczalnym obciążeniu roboczym wpina się wprost w to ucho, i to właśnie czyni śrubę oczkową punktem zaczepienia, a nie łącznikiem. Rozmiarem jest sam gwint: ustala on dopuszczalne obciążenie robocze WLL przy obciążeniu osiowym, a obciążenie ustala z kolei ucho - prześwit E, przez który przechodzi sworzeń szakli, oraz przekrój F mieszczący się między jej ramionami. Trzpień gwintowany H ma 1,5 d od dolnej powierzchni kołnierza, odległość s do pierwszego zwoju to ćwierć średnicy gwintu, a kołnierz B to płaskie oparcie, które element musi dać wokół otworu. Obejmuje gwinty od M8 do M64 o skoku zwykłym i od M72x6 do M100x6 o skoku drobnym, z dopuszczalnym obciążeniem roboczym od 0,2 t do 50 t. Tabela 2 oznacza E, B i r jako wartości minimalne, a F jako maksymalną; H i s nie mają oznaczenia min/max. H to długość trzpienia poniżej powierzchni oporowej. ISO 3266 nie określa wysokości nad powierzchnią oporową. DIN 580 to osobna norma z własnymi wymiarami. Śruby oczkowe klasy 4 przewidziano do pracy od -20 °C do 200 °C; parę takich śrub można obciążać także ukośnie do ich osi, co obniża dopuszczalne obciążenie. Obowiązujący tekst to wydanie z 2010 roku ze zmianą 1 z 2015 roku; zastąpiło ono pierwsze wydanie z 1984 roku, które tym samym gwintom przypisywało mniejsze obciążenia i rysowało większe ucho pod haki, a nie pod szakle.